4 / 5

Geen huisbaas wil je een woning verhuren als ze weten dat je een uitkering hebt.

Francien

Oud Mathenesse

Ik zal me even voorstellen, mijn naam is Francien en ik ben geboren in 1992. Oorspronkelijk kom ik uit Schiedam, waar ik veel heb meegemaakt. In de periode dat het heel slecht ging, heb ik daar geprobeerd hulp te zoeken. Maar in Schiedam had ik het gevoel dat als ik van een flat zou springen, de gemeente mij nog wel een extra zetje wilde geven. Ze lieten mij aan mijn lot over, waardoor ik na een loodzware jeugd besloot te vertrekken naar Rotterdam. Daar ging er een wereld voor mij open. Ik vond mijn eerste eigen huisje in Oud Mattenesse en begon helemaal opnieuw.

Maar juist toen ik de rust vond in Oud Mathenesse, kwam het verleden weer naar boven. De trauma’s die ik in Schiedam had opgelopen, verhuisden gewoon met mij mee naar Rotterdam. Ik raakte werkloos en had schulden.

In Rotterdam werd ik gelukkig wel geholpen, en kreeg via het jongerenloket een coach, en een uitkering. Ook kreeg ik een maatschappelijk werker toegewezen voor mijn schulden en hulp om er psychisch ook weer bovenop te komen. Ik dacht dat het beter ging met mij, en wilde weer werken. Ik solliciteerde een tijdje, en kreeg uiteindelijk een baantje in de horeca. Helaas ging het na een maand fout. Ik was aan het werk en verloor plotseling de controle over mijn rechter arm. Mijn hand beefde onophoudelijk. Ik werd bang en ging vervolgens terug naar de dokter die mij het advies gaf weer rustiger aan te doen. Mijn lichaam was nog niet klaar om te gaan werken. Ik baalde als een stekker, want ik zat weer verplicht thuis.

Het werd duidelijk dat ik veel hulp nodig had. In die periode heb ik een aantal testen gedaan bij de huisarts en psycholoog. Hieruit kwam al vrij snel naar voren dat ik leed onder de gevolgen van PTSS (Post Traumatisch Stress Syndroom). Ik werd doorverwezen naar het GGZ voor een behandelplan. Al snel kwam ik op een wachtlijst voor een periode van minstens zes maanden. Ik blowde in die tijd nog regelmatig om mezelf rustig te houden, dus ik had gehoopt dat ik die periode wel zou kunnen doorstaan. Maar diezelfde avond nog ging het mis. Mijn hele lijf stond stijf van de spanning en stress. Tijdens het douchen kreeg ik het gevoel dat ik out ging en werd wakker in een ambulance. Ik heb gevochten, maar was uitgeput. Het was wel duidelijk dat ik niet langer kon wachten op hulp. Na overleg met mijn behandelaar, kon ik gelukkig dezelfde week nog terecht. Tijdens de maandenlange therapie heb ik mijzelf helemaal bloot gegeven.

De trauma’s die ik heb opgelopen, zijn niet van een bepaalde periode uit mijn leven. In elke fase van mijn leven heb ik veel meegemaakt, op meerdere vlakken. Zo ben ik als jonge vrouw verkracht, en kreeg ik jaarlijks rond de periode van de verkrachting uitvalsverschijnselen en ernstige herbelevingen. De herbelevingen maakten ook weer nieuwe trauma’s. Ik heb bijvoorbeeld tweemaal een hartoperatie ondergaan, omdat ik ben geboren met het Wolf Parkinson White Syndroom en een extra hartspier heb. Bij een aanval is mijn hartslag afwijkend, zo rond de 230 slagen per minuut. De extra hartspier hebben ze moeten verbranden, zodat ik op latere leeftijd geen nieuwe hartklep nodig zou hebben. Maar tijdens de operatie kreeg ik last van herbelevingen. Ik was gewoon bij kennis, maar er stonden allemaal vreemde mannen om mij heen. Ik werd benauwd, en dacht dat ze mij iets wilden aandoen. Daarbovenop heb ik ook trauma’s overgehouden aan een foute relatie van driejaar met een oudere man die mij volledig domineerde, kleineerde en beledigde. Zelfs toen hij er met een vriendin van mij vandoor ging, deed hij nog alsof hij bezit had over mij. Op dat moment kon ik gelukkig eindelijk ontsnappen.

Deze trauma’s zijn nog maar een klein deel van alles, maar ik heb tijdens mijn therapie gerealiseerd dat ik ze moet aanpakken om beter te kunnen worden en om weer controle te krijgen over mijn fysieke gezondheid, angsten en depressies. Dat was heel zwaar, kan ik je vertellen. Ik heb alles op alles gezet om weer de oude IK te kunnen worden. Ik ben begonnen met antidepressiva, waar ik eerst heel bang voor was, maar dat ene pilletje heeft toch een positief verschil gemaakt. Ik schreef veel, stopte met blowen en begon aan psychotherapie en EMDR – een speciale therapie voor mensen met zware trauma’s. Met deze therapie heb ik geleerd van mijn trauma’s normale herinneringen te maken.  Ook hield ik dagelijks een schrift bij waarin ik alles heb opgeschreven over hoe ik mij voelde tijdens de therapieën en in het dagelijks leven. Inmiddels heb ik een aardig mapje gecreëerd met mijn teksten. Op de momenten dat ik even denk dat het niet meer gaat, kijk ik altijd in het schrift en weet dat het erger is geweest. Ook begon ik met kleuren voor volwassen, om het beven onder controle te krijgen. Ik ben zelfs begonnen met vrijwilligerswerk, om niet de hele dag thuis te zitten. Zo kwam ik bij de wijk-concierge terecht, door wie ik meer vertrouwen kreeg in mezelf en werd betrokken bij allerlei werkzaamheden in de wijk. Hierdoor leerde ik veel mooie mensen kennen, en ben ik mantelzorgster geworden van een oudere dame. Het programma van de psychotherapie duurde anderhalf jaar, maar ik heb het hele traject binnen acht maanden afgerond. Dat maakt me trots. Het gaat een stuk beter met mij dus, maar ik heb me afgelopen maanden wel gerealiseerd dat er zomaar weer iets kan gebeuren waardoor je weer terug bij af bent.

Afgelopen najaar ben ik namelijk mijn huis uitgezet, omdat de eigenaar het illegaal onderverhuurde. De huurbaas raakte in de problemen, dus moet ik per direct vertrekken. Met behulp van een advocaat is mijn uitzetting verlengd tot zes maanden. Pas na ruim vijf maanden vond ik een huis. Huurbazen willen je namelijk niet hebben als je geen baan hebt. En dat terwijl ik afgelopen jaren harder heb gewerkt dan ooit tevoren. Ik had pech, het lukte me niet om een huis te vinden. Het is niet makkelijk als je schulden hebt, ik heb geen financiële buffer. De paniek sloeg weer toe doordat ik dreigde op straat te komen staan. Ik realiseerde me dat alles op elk moment weer onder je voeten vandaan kan worden getrokken, omdat ze je hier in deze stad zomaar op straat kunnen flikkeren. Ik werk al zo lang keihard om beter te worden, om weer een normaal leven te kunnen krijgen. Ik pak alles aan om vooruit te gaan en zat op de goede weg. Maar als je niet sterk genoeg in je schoenen staat, ligt een terugval in oude patronen op de loer. Ik bleef maar zoeken naar een huis. Ondanks dat ik inmiddels een klein netwerk heb opgebouwd, kon ik geen kant op en voelde me heel erg aan mijn lot overgelaten. Uiteindelijk kan niemand iets voor je doen. Dan besef je je ineens hoe alleen je bent, niet alleen fysiek maar ook binnen dit systeem. Ik piekerde me helemaal suf. Op een bepaald moment had ik geen opties meer, je kan mensen niet blijven stalken.

Helaas heb ik door deze ervaring weer geleerd dat mensen met een uitkering anders beoordeeld worden, of eigenlijk veroordeeld. Je hebt al een streepje achter je naam. Het maakt niemand iets uit hoe hard ik de afgelopen drie jaar heb gewerkt, of dat ik uit eigen initiatief vrijwilligerswerk ben gaan doen. Ik kon ineens gewoon dakloos worden. Gelukkig vond ik ruim een maand voor mijn uitzetting een appartement. Een paar deuren naast mijn oude huis was een oudere meneer overleden. Hij had al twee weken dood in zijn huis gelegen. Je rook het nog steeds toen ik ging verhuizen, maar ik was allang blij dat ik weer ergens kan wonen.

Ik probeer ook dit als een les te zien, en weet nu ook dat ik bij tegenslagen altijd kan terugvallen op mensen. Dat wist ik voorheen niet. Ik was vervreemd van de wereld en durfde niets meer. Maar dat leven laat ik steeds verder achter mij. Samen met mijn lieve katers Gizmo en Beatle ga ik de toekomst aan. Deze twee heren houden me op de been, voor hun moet ik elke dag mijn bed uit om ze eten en aandacht te geven. Als ik thuis kom, krijg ik meteen de liefde die een mens nodig heeft.

Dit verhaal is mede tot stand gekomen door wijkconcierge Rob Kok van Woonbron. Francien heeft voor dit project haar eigen verhaal opgeschreven. Wil je Francien helpen, bijvoorbeeld door bij te dragen aan de aanschaf van een laptop, neem dan contact op met info@laisamaria.com